در قلب من جز رخ تو تصویری نیست
دوباره دلم واسه غربته چشمات تنگه
دوباره این دل دیوونه واست دلتنگه
وقت از تو خوندن ستاره ی ترانه هام
اسم تو برای من قشنگ ترین آهنگه
| تبليغات | X |
×ساسان× من تو را تا اخرین نفس خویش دوست می دارم و همچنان می پرستمت عزیز تر از جونم ×ساسان×
دوباره دلم واسه غربته چشمات تنگه
دوباره این دل دیوونه واست دلتنگه
وقت از تو خوندن ستاره ی ترانه هام
اسم تو برای من قشنگ ترین آهنگه
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.
در نهان خانه ی جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید.عطر صد خاطره پیچید.
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم.
پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام
خوشه ی ماه فروریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحراوگل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید تو به من گفتی: از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم :حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم.نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی.من نرمیدم.نگسستم.
باز گفتم که تو صیادی و من آهو ی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم .نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.نگسستم.نرمیدم
رفت در ظلمت غم.آن شب و شب ها ی دگر هم
نگرفتی دگر از عا شق آزرده خبر هم...
نکنی دگر از آن کوچه گذر هم...
بی تو اما.به چه حالی من از آن کوچه گذشتم؟؟؟؟؟؟
ساسان جون
)
آه .......من در رثای رفتن تو اشک می ریزم...........
بی تو در غم سرای خلوت من منم و گریه ی شبانه ی من
نیستی تا ببینی از غم تو چه خراب است آشیا نه ی من
بی تو ای رفته ی نرفته ز دل جای پای تو در دلم خالیست
می کشم بار انتظار تو را که به غیر از تو راز دارم نیست
رفته ای باز هم به خواب و خیال نیست جز روی تو نظاره ی من
در غم بی کسی و تنهایی تو بگو:چیست راه چاره ی من؟؟؟؟؟
گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست بین من و عشق نو ولی فاصله ای نیست گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن گفتی که نه باید برم حوصله ای نیست پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف تو رفتی ودیگر اثر از چلچله ای نیست گفتی که کمی فکر خودم باشم آنوقت جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست رفتی تو خدا پشت و پناهت بسلامت بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست.
نه از دريا و قايق می نويسم
نه از زخم شقايق می نويسم
به ياد لحظه های با تو بودن
به ياد آن دقايق می نويسم
دیر امدی و من تمام شده ام
از بس که اندوه نیامدنت را بلعیده ام
اما هنوز
هم خوی حاتمم می بخشمت
با انکه هزار شب بی خوابی
از تو طلب دارم
...
يکدم اگه نبينمت يه دنيا دلتنگت ميشم
نگاه دريايي تو آبيه روي آتيشم
واست دلم واست تنم , واست تمام زندگيم
از تو دوباره من شدم با تو تموم شد خستگيم
نم نم بارون چشام گواه عشق پاکمه
همنفس قسمت من دوست دارم يه عالمه
قشنگ ترين خاطره هام با تو و از تو گفتنه
آرامش وجود من صداي تو شنفتنه
تو با مني هرجا برم مهر تو بند جونمه
عشقت نميره از سرم تو پوست و استخونمه
يکدم اگه نبينمت يه دنيا دلتنگت ميشم
نگاه دريايي تو آبيه روي آتيشم
واست دلم واست تنم , واست تمام زندگيم
از تو دوباره من شدم با تو تموم شد خستگي
به عطری که می زنیو می پیچه تو شهر تنت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به طرحای انگشترت به عکس جلد دفترت
به فکری که شبا میاد می گذره از بالا سرت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به برق دستبند دسات به موج ناز مژه هات
به تابلوی نقاشیه اتاق مهربونیات
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به خودنویس روی میز هر کی پیشت باشه عزیز
خلاصشو برات بگم به مه کس،به همه چیز
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به دیوارای خونتون دخترای همسایتون
به اون پرنده هایی که سر می ذارن رو شونتون
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به امضاهایی که میدی به هر کی توی راه دیدی
به اونی که یه بار ازش آدرسی،چیزی پرسیدی
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به گلای گلدونتون به شمعای شمدونتون
به آدمایی که می یان یه شب میشن مهمونتون
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به گفتن و خندیدنت به دیدن و ندیدنت
به مهربونیت با همه به عادت بوسیدنت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به نت و ساز و ملودی غریبه،آشنا،یا خودی
به هر کسی که ببینم خیلی باهاش یکی شدی
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به ساز گیتار خودت عینک آخرین مدت
به هدیه ای که می گیری به خاطر تولدت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به عکس و به مجسمه حتی به عشقی که کمه
به قصه ی ترانه هات که زود بلد میشن همه
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به هر کی از راه اومده حرفای رویایی زده
به هر کی که فک میکنه خواستنتو خوب بلده
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به آیینه،که رو به روته به بغضی که تو گلوته
به اون چیزی که می دونم قشنگ ترین آرزوته
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
من به زمین و به هوا به مرده ها،به زنده ها
به کوچه و خیابونا به گلا و پرنده ها
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
من به تمام آدما چه دور،چه نزدیک شما
به اونیکه خالقته حتی به دستای خدا
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به عطری که می زنیو می پیچه تو شهر تنت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به طرحای انگشترت به عکس جلد دفترت
به فکری که شبا میاد می گذره از بالا سرت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به برق دستبند دسات به موج ناز مژه هات
به تابلوی نقاشیه اتاق مهربونیات
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به خودنویس روی میز هر کی پیشت باشه عزیز
خلاصشو برات بگم به مه کس،به همه چیز
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به دیوارای خونتون دخترای همسایتون
به اون پرنده هایی که سر می ذارن رو شونتون
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به امضاهایی که میدی به هر کی توی راه دیدی
به اونی که یه بار ازش آدرسی،چیزی پرسیدی
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به گلای گلدونتون به شمعای شمدونتون
به آدمایی که می یان یه شب میشن مهمونتون
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به گفتن و خندیدنت به دیدن و ندیدنت
به مهربونیت با همه به عادت بوسیدنت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به نت و ساز و ملودی غریبه،آشنا،یا خودی
به هر کسی که ببینم خیلی باهاش یکی شدی
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به ساز گیتار خودت عینک آخرین مدت
به هدیه ای که می گیری به خاطر تولدت
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به عکس و به مجسمه حتی به عشقی که کمه
به قصه ی ترانه هات که زود بلد میشن همه
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به هر کی از راه اومده حرفای رویایی زده
به هر کی که فک میکنه خواستنتو خوب بلده
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
به آیینه،که رو به روته به بغضی که تو گلوته
به اون چیزی که می دونم قشنگ ترین آرزوته
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
من به زمین و به هوا به مرده ها،به زنده ها
به کوچه و خیابونا به گلا و پرنده ها
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
من به تمام آدما چه دور،چه نزدیک شما
به اونیکه خالقته حتی به دستای خدا
به هرچی که دوس داری حسودیم میشه
هرجا پا می زاری حسودیم میشه
ببین بی تو شعر موندنم چه غمگینه
بی تو پای رفتنم هم پاورچینه
بی تو با هر بهونه ی خیلی کوچیک
اشک من توی دوتا چشام میشینه
ببین تو همیشه،هر جا پر گل و جوونه ای
تو قلب ترانه ای، قصه ی عاشقونه ای
بی تو حتی یه لحظه من تاب موندن ندارم
تو برای ادامه ی این زندگی بهوونه ای
وقتی احساس مرده دیگه؛تو همون شعر محالی
توی رویاهای شبهام بهترین خواب و خیالی
بی تو زندگی حرومه،کار من بی تو تمومه
بیتو زندگی یه طبله،خوش صدا اما تو خالی
نمی گم من خیلی خوبم،نمی گم من خیلی پاکم
اما یه عاشق خسته م دیر بیایی زیر خاکم
بی تو پر هراسه شبهام بی تو چه سیاه دنیام
اما باتو نمی ترسم،با تو شیر دل و بی باکم
وقتی میرفتی از اینجا نگفتی بی تو می میرم؟
فکر نکردی یکی اینجا بدون تو جون می بازه
سوار اسب غم میشه تو دشت غصه می تازه؟
فکر نکردی دنیا براش زندون میشه تو نباشی
فقط تو توی قلب اون عطر خوشی رو می پاشی
خورشید دشت آرزوم، پرستوی مهاجرم
کی میشه پیدات بکنم، کی دستاتو من می گیرم؟
اما تو تقصیر نداری ما همگی بازیچه ایم
تو دست تلخ سر نوشت جدا مونده از ریشه ایم
یکی از خاکش مثل تو یکی از قلبش مثل من
درد دوری بد دردیه فرق نداره زیاد یا کم
خورشید دشت آرزوم،پرستوی مهاجرم
وقتی تو نیستی کنارم قد دنیا غصه دارم
اگه میگم خورشیدمی، نمیگم که ماه منی
آخه ماه همش از توِ،نور و قشنگی،روشنی
خورشید دشت آرزوم! لیلی شدن آسون که نیست
اگه نباشه مجنونم نمیشه از مردن گریخت
خورشید دشت آرزوم،پرستوی مهاجرم
تنها راه چاره م تویی برای اینکه که نمیرم
تو چشمت چه قصه هاس نگاهت چه آشناس
اگه بپرسی از دلم می گم گرفتار توست
نگاهت پیش منه حواست جای دیگه س
خیالت اینجا که نیست پیش یه رسوای دیگه س
نفس نفس تو سینه ام عطر نفس های توست
اگر که قابل بدونی خونه ی دل جای توست
میمیرم از حسادت دلی که دلدار توست
کاش میدونستم اون کیه که توی رویای توست
تو گناهی نداری این روزگار بی وفاس
تو خلوت شبونه ام خالی فقط جای توست
تو جام می تموم شب نقش دو چشمای توست
تو چشمت چه قصه هاس نگاهت چه آشناس
اگه بپرسی از دلم می گم گرفتار توست
نگاهت پیش منه حواست جای دیگه س
خیالت اینجا که نیست پیش یه رسوای دیگه س
نفس نفس تو سینه ام عطر نفس های توست
اگر که قابل بدونی خونه ی دل جای توست
میمیرم از حسادت دلی که دلدار توست
کاش میدونستم اون کیه که توی رویای توست
تو گناهی نداری این روزگار بی وفاس
تو خلوت شبونه ام خالی فقط جای توست
تو جام می تموم شب نقش دو چشمای توست
خوش به حال اونی که دوسش داری خیلی زیاد
خوش به حال اونی که دلت فقط اونو می خواد
خوش به حال چشمایی که مهمون نگاهتن
مهمون خوبیات و دو تا چشم سیاهتن
خوش به حال هوایی که پره از عطر تنت
حتی خوش به حال نخای نازک توی پیرهنت
خوش به حال اونی که تو قلبت خیلی عزیزه
خوش به حال بارونی که رو سر تو می ریزه
خوش به حال فرشی که زیر پای تو باشه
خوش به حال عرشی که پر از صدای تو باشه
خوش به حال آسمون که طعم لبخند تو ِ
خوش به حال اونی که معشوق و دلبند تو ِ
خوش به حال نسیمی که از رو موهات می گذره
وقتی تو غصه داری پلک ستاره می پره
خوش به حال قلب من که تو توش خونه داری
اما حیف تا همیشه تو منو تنها می ذاری
صداقت
صداقت رنگ
می بازدچرا باید چنین باشد
ز خود هر لحظه میپرسم
از آن روزی که شیطان چنگ بر مو های من انداخت
پل ناباوری را روی چشمان سیاهت ساخت
به خود گفتم که او می بخشدم اما
ندانستم که او از عشق می ترسد
بمیرد آن که با من اینچنین تا کرد
مرا پیش حبیبم خوار ورسوا کرد
برای رویش ظلمت همان یک لکه کافی بود
همان بک لکه کافی بود تا دل را کند تیره
من از دردم نمی نالم
نفیر است این
نفیر جهل ونامردی
نفیر التماس آمیز شبگردی به بی دردی
هوا طوفانی است انگار
چشمانم چه میسوزد
چو شمعی نور را بر حفره های خانه می دوزد
چه می سوزد چه می سوزد
چو شمعی ذره ذره آب میگردد
به روی گونه هایم چون گل مهتاب می گردد
عزیزم رفته و در غربت پس کوچه های شهر می گرید
به این فکر صبح می شود
که چرا این همه چراغ
از سیاهی شب نمی کاهند
و چرا این همه صورت
دیگر عاشقم نمی کنند
چرا آن صورتی که عاشقم کرد
از من گریخت؟
کاش عشق من هم مانند سیاهی شب
مهار نشدنی بود
افسوس که زندگی سهم ناچیز مرا نداد
حتی مرگ را هم از من دریغ کرد
